Afstuderen in Malawi

Sinds 27 april ben ik weer terug in Nederland en ben ik druk bezig mijn studie af te ronden binnen dit collegejaar. De site zal ik verder daarom ook niet meer gebruiken.

Groeten,

Koen

Posten op m’n blog wilde niet echt lukken, dus maar even zo!

Zo na een eerste weekje aan het rondtrekken met Arianne tijd voor een 
update! Het is allemaal getikt op m’n iPhone daardoor weinig overzicht 
dus alvast excuses voor spelfouten en het toch nog lange verhaal! De 
management summary: het is hier super!!!

Vorige week vrijdag nam ik afscheid bij FMB en de dag ervoor kwam 
Arianne aan. Super om haar na al die tijd weer te zien. Vrijdag een 
supergezellige borrel gehad met veel mensen van FMB. Zaterdagochtend 
de auto opgehaald waar we mee op pad zijn, een Land Rover Defender 
110, niet de meest zuinige, maar wel erg geschikt om zelf de 
wildparken in te kunnen(inmiddels met het verbruik van 1 op 9 zeer 
tevreden)! Daarna op naar Majete Wildlife Reserve om een nachtje samen 
in een mooie lodge te zitten, gelijk bij aankomst bij de lodge al de 
eerste olifant bekeken, impressive!
Inmiddels zijn we een week verder en zitten we in het noorden van 
Malawi aan het meer. We zijn via het meer, waar we twee nachten bleven 
en de tweede nacht uit de tent dreven van de regen, naar het eerste 
wildpark gereden. Mooi oprijd bij de gate betaald en op naar de lodge 
waar we ditkeer in een simpele safarihut (2 bedden in een hutje) 
zouden slapen. Helaas halverwege de 30km tussen de maingate en de hut 
viel de motor uit! Toch wel enigzins spannend om in zo’n park waar de 
olifanten etc ook rondlopen pech te hebben. De stroom was compleet weg 
en de auto weigerde alle dienst, zelf het eea gecheckt maar geen 
resultaat! Gelukkig wel telefoon bereik dus de camp manager gebeld hij 
zou iemand regelen die ons kon slepen. Het toeval zorgde er echter 
voor dat voor dat er een andere landrover langskwam die ons wilde 
slepen naar het camp. In het camp gebeld met de verhuurder en met wat 
tips in een minuut de motor weer lopend, het enorme trillen van 45km 
dirt road had gezorgd voor een los contact!
De campsite was volledig verlaten en zag er desolaat uit, niet echt 
wat waar je je happy voelt. Aangezien er nog niemand was maar eens 
gaan kijken bij de luxe lodge. De receptie, het restaurant, de bar en 
de huisjes alles zag er verlaten uit; vergane glorie. Maar 
desalniettemin was het een supermooi plekje en bad het restaurant een 
open zolder met uitzicht over het lake waaraan het camp lag. We hadden 
al bedacht de we de binnentent mooi op konden zetten op die zolder 
toen er toch iemand verscheen. Leuke jongen die vertelde dat sinds de 
boel van privaat naar overheid was gegaan aan het verloederen was. Hij 
had voor een schappelijke prijs wel een huisje van de lodge in de 
aanbieding incl eigen douche etc. Daar mooi alle spullen te drogen 
kunnen hangen en genoten van de knorrende hippo’s, impala’s aan de 
overkant en twee langsvliegende fish eagle’s toch een goedmaker van 
het dagje. De volgende ochtend als verjaardagsontbijt voor Arianne 
heerlijke toast met jam en gebakken banaan gemaakt en rustig ontbeten.
De volgende bestemming was de Vwasa Marsh in noord Malawi, ruim 400km 
is met een kruissnelheid van 90 toch al snel 5uur rijden. Als dan 
halverwege ook nog blijkt dat Depp de kaart aangegeven motorway een 
dirtroad is en je zo’n 130km over een zandweg moet gaan rijden wordt 
het taai. De route wat verlegd en toch een uurtje verloren, de rit 
zelf vierde ons wel door fantastische heuvel/berglandschappen met 
houtplantages en prachtige luchten. Uiteindelijk kwamen we net na 
zonsondergang aan bij de maingate van het park, de uitzichten over het 
park en de luchten van de zonsondergang waren veel belovend. Bij het 
camp werden we opgevangen door een superaardige warden die ons in de 
schemering snel nog even wegwijs maakte. In ons hutje op het 
campingstelletje even een maaltijd gemaakt en niet al te laat gaan 
slapen. De volgende ochtend een game drive gedaan met een ranger in 
onze eigen auto, bijna twee uur rijden en alleen een kudde impala’s op 
het laatst gezien. Toen we vlakbij onze campsite waren had hij nog een 
laatste suggestie én raak! Twee kleine kudde’s olifanten waren aan de 
waterkant aan het grazen en badderen, fantastisch om te zien. De tijd 
was helaas op en mochten weer naar ons camp. Daargekomen bedacht dat 
het praktisch was ’s middags warm te eten zodat we in het donker niet 
zo’n ingewikkelde maaltijd hadden. Toen we de pasta net klaar hadden 
en ons op het dak van de auto hadden gesettled om te gaan eten 
verschenen de eerste olifanten in het zicht. We hebben vervolgens 
bijna 4u naar verschillende kudde’s olifanten zitten kijken die tot 
15meter van ons vandaan passeerden! Echt fantastisch om de olifanten 
te zien rollen door het zand, met elkaar stoeien in het water etc. 
Vanochtend nog naar een mooi uitzichtspunt gelopen net. Na zonsopkomst 
en vervolgens na het ontbijt vertrokken naar Nkhata Bay aan de kust 
van Lake Malawi, een heerlijk relaxed plekje waar we de komende dagen 
zitten.
Al met al een fantastische ervaring tot nu toe, een mix van spanning 
en ontspanning!

Liefs,
Koen

We stappen in en gaan zitten. Dit het moment dat er twee culturen op elkaar kunnen botsen, er een conflict kan ontstaan. Dat is het geval wanneer de passagier een nieuweling is die Afrika niet kent. Zo iemand begint rond te kijken, hij wordt onrustig en begint te vragen: ‘Wanneer vertrekt de bus?’ ‘Wanneer?’ antwoordt de verbaasde chauffeur. ‘Wanneer ik zoveel mensen binnen heb dat de bus helemaal vol zit.’[...] Een Afrikaan die in de bus stapt, vraagt dan ook nooit wanneer de bus vertrekt. Hij stapt in, gaat op een vrije plaats zitten en hij verzinkt in een toestand waarin hij een groot deel van zijn leven doorbrengt: de toestand van doods wachten.

Ook mij is het inmiddels duidelijk dat “wij Westerlingen” een ander begrip van tijd hebben dan een Malawiaan. Deze passage las ik van de week in het boek Ebbenhout van Ryszard Kapuściński, een boek waarin hij zijn ervaringen als journalist in verschillende Afrikaanse landen beschrijft. Een ervaring die ik zelf ook verschillende keren heb gehad in de minibusjes hier in Malawi. Inmiddels een groot deel van de tijd bij FMB alweer om, terugkijkend is de tijd gevlogen, en ook de laatste vier weken zullen om zijn voor ik er erg in heb. Hoewel er zeker momenten zijn geweest waarop de tijd wat sneller mocht gaan, ben ik tot nu toe redelijk tevreden. Zoals ik laatst tegen mijn begeleider van FMB zei, ik ben gewend een hogere productiviteit te hebben en meer werk te verzetten dan ik voor mijn gevoel nu hier heb gedaan in de beschikbare tijd. Zij gaf echter aan dat de informatie die ik verzameld heb en die aanbevelingen die ik tot op heden heb gedaan waardevol zijn. Geeft wederom aan dat we een verschillend beeld bij van het tijd concept hebben. De vraag of de bank mijn resultaten gaat gebruiken durf ik echter niet direct te beantwoorden. Ik heb hier wel een aanvullend verhaal over, maar het lijkt me niet verstandig dat openbaar op het internet te publiceren.

Om jullie toch ook een beetje inzicht te geven in wat ik hier nou uitgevoerd heb, een samenvatting van de voorlopige resultaten. Zoals ik al eerder schreef, is het de bedoeling dat ik de bank help bij het vinden van indicatoren voor firm performance, die gebruikt kunnen worden in de credit scoring van de retail afdeling. Credit scoring is een assesment van een bedrijf, waarbij een duidelijk beeld gevormd wordt  of de bank wel of geen lening wil verstrekken. Van belang hierbij is uit te vinden of het bedrijf nu, maar ook in de toekomst in staat zal zijn de lening terug te betalen.

Een van mijn vindingen is dat het grootste deel van de MSMEs (micro, small and medium enterprises) hier start met ondernemen, niet omdat ze graag willen ondernemen, maar omdat dit voor hen de enige manier is om inkomen te genereren. Als je er even over nadenkt makkelijk te begrijpen, maar ook voor de bank was dit iets wat ze nog niet zo expliciteit hadden gezien. Dit resulteert in het feit dat weinig ondernemers affiniteit hebben met basale skills voor bedrijfsvoering. Te denken valt aan bijvoorbeeld het bijhouden van een boekhouding, het bepalen van een verkoopprijs voor een product of het uitzetten van een simpele vermarktings strategie.  In de vele gesprekken die ik de afgelopen tijd gevoerd heb, geven de ondernemers ook aan dat ze kennis missen en dat ze graag meer business training of een vorm van consultancy zouden willen gebruiken. Na wat nader onderzoek blijkt dat er zowel in Afrika, als Zuid-Amerika, studies zijn van financiele instellingen die naast het verstrekken van een krediet ook een stukje basale ondernemers training hebben aangeboden. De resultaten van deelnemers die training kregen, in vergelijking met deelnemers zonder training bij de zelfde financiële instelling, zijn zowel met oog op winst, omzet groei, werknemers groei en terugbetaal gedrag beter dan van hen die geen training kregen. De bank zal, wat mij betreft, moeten gaan kijken of ze (zelf of met een partner voor de training) een vorm van training kunnen gaan aanbieden voor MSMEs die bij hen een lening willen hebben. Naast deze uitkomsten heb ik afgelopen week op basis van mijn bevindingen ook een reflectie geschreven op het voorstel van de credit scoring tool wat reeds door Rabobank was gedaan, maar nog niet was getest onder potentiële klanten.

Voor de komende drie weken is het de bedoeling dat ik mijn scriptie in concept af kan schrijven, zodat ik zodra ik met Arianne ga reizen dit op kan sturen naar m’n begeleiders op de UT. Hopelijk kan ik dit dan na het maken van enige aanpassingen in juni verdedigen voor m’n commissie. Verder lekker aan het plannen wat ik eind maart met Arianne ga doen, ze komt 25 maart in Blantyre aan en de 26^ste is mijn laatste dag bij FMB. Daarna een maand de tijd om te kunnen gaan reizen samen, erg veel zin. Ik hoop een 4-wheeldrive te kunnen regelen om samen met Arianne ruim twee weken zelf door Malawi te kunnen trekken. Het idee is dan om met een tent en flink wat proviant richting het noorden te rijden en zien waar we uitkomen. Verder gaan we met een georganiseerde trip 4 dagen naar South Luwangwa National Park in Zambia en voor we terugvliegen naar Nederland gaan we waarschijnlijk nog een paar dagen relaxen aan Lake Malawi.

Inmiddels een bijna drie weken geleden ben ik nog een keer naar Liwonde National Park geweest. Weer een erg bijzondere trip, helaas vanwege het regenseizoen iets minder wild gezien dan de vorige keer, maar toch weer heel gaaf. Een aantal van de toch gespotte dieren ook weer vastgelegd op de gevoelige plaat, de foto’s daarvan staan inmiddels weer op Flickr. Het weekend daarna de Blantyre Not-Half Marathon gelopen met een groot deel van de mensen die ook aan de Blantyre Hash House Harriers mee doen. Hier een leuke grafische weergave daarvan.

Goed tot zover weer een update vanuit Malawi.

Groeten,

Koen

Na een radiostilte van alweer bijna een maand eindelijk weer een berichtje op m’n weblog. Voor de oplettende bezoeker de site heeft ongeveer twee weken plat gelegen vanwege een onbekend mankement ergens in de site. Mijn kennis was niet zodanig adequaat dat ik de oorzaak kon vinden met gevolg dat ik de hele site opnieuw heb moeten installeren. Als het goed is staat alles er weer zo’n beetje op en werkt het weer als tevoren. Daarnaast heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om gelijk even de pagina header te vervangen door een wat meer gepersonaliseerde.

Maargoed terzake, begin januari met kerst en oud en nieuw achter de rug werd het tijd om verder te gaan met m’n onderzoek. Daar, qua effectieve dagen, de helft van m’n onderzoek nabij kwam en de ontwikkelingen/resultaten die ik tot op dat moment geboekt had nog een beetje uit bleven tijd om bij te sturen. De bank is erg geïnteresseerd in de resultaten van mijn onderzoek, maar de tijd die ik van de medewerkers beschikbaar kreeg was nogal beperkt. Zoals ik al eerder schreef veel wachten op afspraken, afspraken die uitgesteld of geannuleerd werden, voor mij niet de meest effectieve methode van onderzoek doen. Het proberen zelf interviews te doen met kleine ondernemers liep toch stuk op een taalprobleem, dus hulp was echt nodig. Na een goed gesprek met m’n begeleider bij de bank beloofde ze dat ik meer mogelijkheden zou krijgen. Het resultaat is dat ik sinds twee weken een full time partner heb gekregen, die mij kan ondersteunen bij het voeren van gesprekken met ondernemers, het vertalen van documenten etc. Eindelijk vooruitgang dus.

In de afgelopen maanden ben ik bezig geweest op basis van reeds bestaande tests een tool te ontwikkelen die onderscheid maakt tussen goed en slecht presterende ondernemingen. Deze tool moest getest gaan worden onder doelgroep, daarvoor hebben we de tool/questionnaire vertaald naar het Chichewa (de lokale taal hier) en naast de questionnaire ook een semi gestructureerd interview om te gaan kijken naar verschillende soorten ondernemers, wat voor een business ze hebben, wat ze verkopen, wie de klanten zijn en hoe zij hun eigen taak zien binnen de onderneming. Nadat de tool vorige week dinsdag eindelijk vertaald, gecontroleerd en goedgekeurd was konden we op pad. Voor deze gelegenheid hadden we twee townships van Blantyre gekozen waar we steeds een dag zouden besteden. ’s Ochtendsvroeg werden we door een chauffeur van de bank afgezet en gingen we gehuld in FMB t-shirts op pad. Eerst een korte inventarisatie van wat er aan bedrijvigheid te vinden was en dan proberen tijd te krijgen van ondernemers. Het is erg gemakkelijk tijd te krijgen van verschillende mensen om een interview af te nemen en de questionnaire ingevuld te krijgen. Het lijkt wel alsof men het toch een eer vindt dat de bank en een blanke Europeaan hun bedrijf(je) met een bezoek vereren. Sommige mensen spreken goed Engels en kan ik zelf direct interviewen, andere mensen spreken slechts een paar woorden Engels en interview ik via Schulbert. De gemiddelde duur van een gesprek loopt toch al gauw tegen het uur. De hitte van de volle zon in zo’n township maakt dit nog best pittig.

Na in op woensdag en donderdag samen 11 repsondenten te hebben gevonden die hebben meegewerkt aan interview en questionnaire was het vrijdag tijd om de eerste resultaten te gaan bekijken. Een voorgevoel over de questionnaire blijkt toch al snel waar te worden. De resultaten geven aan dat de respondenten bijna zonder uitzondering erg hoog scoren op de categorie social desirability die als controle factor is ingebouwd om te kijken of men niet alleen sociaal wenselijke antwoorden geeft. Daarnaast waren er nog verschillende indicatoren die aangaven dat de bruikbaarheid van de resultaten twijfelachtig was. Het was in ieder geval duidelijk dat het dus niet de juiste vragen voor deze situatie waren. Tsja en dan…..met een beetje sparren met begleiding van de UT, mensen binnen de bank en een qua onderzoek in ontwikkelinglanden ervaren oom op het idee gekomen om te gaan werken met focusgroepen. Het idee is om in verschillende groepsdiscussies de ondernemers zelf met indicatoren te laten komen die later door de bank in de rating tool gebruikt kunnen worden. Nu alles in touw zetten om dit voor elkaar te gaan krijgen en hopelijk de daaruit ontstane tool ook nog te kunnen testen voor eind maart. Het blijft een enorme uitdaging die op het ene moment wat beter te overzien is dan het andere.

Tussendoor nog weer wat leuke activiteiten in het weekend gehad waarvan weer wat foto’s op Flickr zijn te vinden. Inmiddels ook rustig aan eens een beetje gaan kijken wat ik in april allemaal samen met Arianne ga bekijken van Malawi, maar mogelijk ook Zambia en Mozambique. Erg veel zin om samen een maand te kunnen reizen in dit verschrikkelijk mooie land. Goed voor nu was dit het weer even, binnnekort vast meer.

Tsalani bwino!

Koen

Door technische problemen is mijn site tijdelijk uit de lucht geweest. Ik probeer alles zo snel mogelijk weer in orde te krijgen!

Groeten,
Koen

Het is inmiddels al weer een paar weken geleden dat ik voor het laatst een berichtje plaatste op dit weblog en het is dan ook de hoogste tijd om weer een update te sturen hoor ik van verschillende kanten. Natuurlijk wens ik iedereen een fantastisch 2010 toe met gezondheid en voorspoed etc etc. Deze update omvat zoal het volgende:

• Weer een weekend Mulanje: beklimming van Sapitwa
• Kerst aan het strand
• Oud & Nieuw in Blantyre
• Back to work!

Sapitwa de hoogste top van Mulanje

Het is alweer ruim twee weken geleden dat ik samen met een Engelse geneeskunde studente, Kate, en een Amerikaanse vrijwilleger van een NGO hier, Jeremy, een trip op Mulanje heb gemaakt. Jeremy was in verbleef in oktober  een paar weken in Lihkubula een plaatsje aan de westkant aan de voet van de berg, in die periode leerde hij Kingsley kennen die voor deze trip mee ging als guide. Hij regelde ook nog een extra porter en zo begonnen we zaterdag ochtend om zeven uur met z’n vijfen aan het eerste deel van onze tocht. We hadden drie dagen uitgetrokken om op de berg te spenderen met als doel om op zondag ochtend de hoogste piek van het Mulanje massief, Sapitwa (3002m), te beklimmen. Daarvoor zouden we op zaterdag naar Chisepo lopen, een hut op 2200m aan de voet van Sapitwa. Na de beklimming op zondag zouden we terugkeren naar Sapitwa, onze bagage oppikken en door lopen naar Minunu, een hut meer centraal op het massief.

Zo gezegd zo gedaan, zaterdagochtend eerst naar Chisepo, een mooie toch met redelijk wat hoogtemeters, waar we de vorige keer bij het bereiken van de rand van het plateau slechts nog een glooiend pad voor ons hadden, was het dit keer ook na het bereiken van plateaurand nog flink dalen en klimmen. In een goede vijf uur bereikten we met zo af en toe een pauze de fantastisch gelegen hut.  Onderweg konden we genieten van vele wijdse uitzichten over de berg, maar ook landinwaarts en op twee plekken een paar heerlijke pools om even te zwemmen en wat af te koelen. Bij aankomst in de hut had de warden het vuur al aangemaakt en een ketel met water stond lekker te koken voor de thee. ’s Middags heerlijk in het zonnetje zitten kaarten en kletsen en aan het eind van de middag op het houtvuur een heerlijke pasta maaltijd bereid. Lidmaatschap van de Mountain Club Malawi geeft je recht op het gebruik van potten, pannen, maar ook dekens en matrassen. Dit hoef je dus niet zelf mee te nemen, erg relaxed. Alles zit in een afgesloten kast waarvan je de sleutel vooraf bij de mountain club moet ophalen.

De nacht sliepen we lekker buiten op de veranda van de hut. Voor het slapen heerlijk, maar helaas voor ons plan begon het rond middernacht te regenen. Het plan om om drie uur op te staan en in de schemering aan de beklimming te beginnen en zo de zonsopgang boven op de top te kunnen zien ging helaas niet door. Maar om vijf uur was de regen opgehouden en zijn we, inmiddels in het licht, omhoog geklommen. Na een zware klim over gladde, steile, vlakke granieten platen met weinig grip kwamen we op een beter begaanbaar stuk, de laatste 400m klimmen was vooral handen en voeten werk op grote rotsblokken. In drie uur bereikten we de top, het uitzicht was fantastische en op Flickr staan weer verschillende plaatjes van de tocht, oa een panoramaview vanaf de top van Sapitwa! Via deze link kun je een GPS track zien van de beklimming met bijbehorende hoogtemeters (helaas is de top volgens mij gps 4 meter lager dan volgens de kaart).

Na een klein uur te hebben genoten van het uitzicht, gerust te hebben en weer wat calorieen voor de afdaling te hebben ingenomen daalden we in iets minder dan twee uur weer af naar Chisepo.  Daar hebben we uitgebreid gelunchd terwijl het ineens hard begon te regenen. Aangezien we nog een tocht van een goede vier uur voor de boeg hadden hoopten we toch op snelle verbetering. Gelukkig begon het na enige tijd lichter te worden en veranderde de slag regen in een lichte shower. We pakten onze spullen en vertrokken rond 13u richting Minunu hut. Ook de shower stopte na 10 minuten. Na ongeveer een half uur moesten we een river crossing doen, helaas door de hevige regenval was het bergbeekje veranderd in een beste creek die ook met een wildwaterbootje nog erg leuk kon zijn geweest. De stenen die normaal gebruikt werden voor de oversteek waren nu niet meer te gebruiken doordat er een halve meter water overheen stroomde. De guide wilde ons dit laten springen, helemaal voor Kate die niet de grootste is was dit een tricky sprong, de combinatie met de voortgang van het water in de 100m stroomafwaards die ik kon zien heb ik de guide toch maar geadviseerd een andere plek te zoeken. Zo’n 200m stroomopwaarts vonden we een plek waar we met veel minder risico konden oversteken. Toch vervolgd en zo tegen vijf uur kwamen we aan bij Minunu. De energie was nu wel echt compleet op, maar een fantastische tocht.

Maandag ochtend liepen we via de Lujeri valley naar de Lujeri Tea Estate waar ik in de eerste maand ook al was geweest. Een fantastische uitzicht over de theevelden en uiteindelijk lopen langs de theefabriek konden we een lift krijgen van een theevrachtwagen die ons naar de doorgaande weg kon brengen. Scheelde ons 2uur lopen in de brandende zon! Na de traditionele pizza met green in Mulanje konden we op zoek naar een minubus terug. Dit kostte weinig moeite alleen duurde nog even vuur die vertrok. Rond vier uur was ik weer terug aan de Kufa Road. Een heerlijke trip, fantastische vergezichten en zeker nog een herhaling  waard.

Kerstmis aan het meer

 De week voor Kerst was Geert Tom vrij van werkzaamheden in het ziekenhuis en op de universiteit, dit bood de mogelijkheid om een paar dagen naar het meer te gaan. Lake Malawi ligt op minimaal 4uur rijden vanaf Blantyre, maar de mooiere plekken zijn toch ruim 5uur rijden. Met z’n drieën vertrokken we woensdagochtend naar het meer om daar een paar dagen te gaan kamperen. Jeannette bood eerst nog aan om in een nabij gelegen hostel te gaan zitten, daar zouden vast wel jongeren genoeg zijn rond kerst, maar hun vooruitzicht van niks doen een boekje lezen en relaxen sprak me toch meer aan. De hele achterbak en deel van de achterbank van de Prado waren gevuld met kampeerspullen en eten (opzich best knap). Ik had bij Game (de Zuid-Afrikaanse variant van de Makro) een tentje gekocht wat je opzet door hem in de lucht te gooien, wat volgens de verpakking goed tegen regen en wind bestand was.  

Op weg naar het meer bezochten we in Liwonde nog een middelbare school waar Jeannette vanaf 4 januari één van de leerlingen via haar Nchima project plaatst. Het hoofd van de school ontving ons en vertelde over de in 2008 gestartte school en zijn visie voor de school, erg hoopgevend en goed om te zien dat er ook mensen in Malawi zijn die wel visie hebben. Na een rondleiding langs de boarding, klaslokalen en bibliotheek reden we door naar Cap Maclear. De laatste 20 km over een zandweg waren een uitputtingslag voor de auto, normaal gesproken moet het wasbord van een dergelijke weg weinig problemen opleveren, maar op een gegeven moment werd het motorgeluid wel erg luid. Aangekomen bij Chembe Eagle’s Nest bleek de uitlaat net voor de laatste demper te zijn doorgebroken. Met twee colablikjes en wat ijzerdraad voerden we een noodreparatie uit voor de terugweg.

Tsja en dan de eerste blikken op het meer….fantastisch. De lichte zandstranden, het azuurblauwe water de prachtige wolkenlucht met de bergen aan de horizon, een plek waar je best een paar dagen kan vertoeven. De campsite lag aan het strand aan en je liep zo door naar het open restaurant met bar, een goed vooruitzicht. Na het opzetten van de tent settleden we ons in de schaduw van een boom met een boek en een koud biertje! Het avondeten bestond ’s avonds uit heerlijk versgevangen vis uit het meer vergezeld van verse groenten en rijst of friet. Geen slecht begin van zo’n mini vakantie.

De volgende dagen bestonden uit zwemmen, lezen, snorkelen, lezen, relaxen, eten, drinken en lezen. Onder water kom je de meest fantastisch gekleurde vissen tegen die je tot op een paar centimeter kan naderen voor ze wegschieten. Een van de dagen maakten we een trip op een lokaal visserbootje naar een eilandje in het meer om te snorkelen, nog mooiere vissen en super helder water.  De lokale tourguide had verse vis mee en maakte tesamen met rijst en verse groenten een heerlijke lunch op een houtvuurtje. Na de lunch zouden we Jerry gaan voeden. Jerry schijnt zo’n beetje all over the world de naam van de visarend te zijn die met verse vis te op enkele meters van je boot te krijgen is. Helaas door de kerstdrukte waren de twee Jerry’s die hier zaten slechts één keer in de mood uit te vliegen. Een fantastische gezicht hoe zo’n beest in duikvlucht zo’n visje uit het water pakt en weer doorvliegt.

Op Eerste Kerstdag was er een buffet georganiseerd in het restaurant met heerlijke vis uit het meer, lekker vlees vergezeld van groente etc. Toch bijzonder om Kerst te vieren in je korte broek en deze dagen terwijl het in Nederland sneeuwt in een zwembroek rond te lopen en regelmatig zonnebrand te gebruiken tegen de sterke zon. Ook aan het meer heb ik me weer vermaakt met het maken van verschillende foto’s,  zie daarvoor Flickr.

Oud & Nieuw

Oud & Nieuw is in Malawi niet iets wat erg groots wordt gevierd. De meeste Malawianen gaan naar de kerk ’s avonds en hebben op nieuwjaarsdag een maaltijd met de familie. De meeste studenten die ik de afgelopen maanden had ontmoet waren allemaal weer opweg naar huis, dus oud en nieuw met een hoop jonge gasten zat er niet echt in. Desalniettemin erg gezellig met de Nederlandse overburen, een jong Nederlands stel met twee kleine kinderen, oudjaarsavond gevierd. Bij hen voor het eerst sinds twee maanden weer een keer televisie gezien, via de sateliet ontvangen zij BVN, het beste van Nederland en België. Toch wel grappig om het Nederlandse journaal weer een keer te zien. De rest van de avond buiten gezeten onder een kraakheldere sterrenhemel. Op een gegeven moment nog even een poging gedaan Jan Jaap van der Wal te bekijken, maar wat mij betreft gebruikt hij niet echt de juiste ingredienten voor een oudjaarsconference. Als dat dan door onze publieke omroep wordt betaald vraag je je toch af voor wie ze het doen…

Op het moment supreme natuurlijk een fles bubbels (champagne kon ik niet krijgen) tevoorschijn en met een heerlijke knal het nieuwe jaar in. Om ons heen was wel wat vuurwerk te horen, maar echt veel was er niet te zien.

Back to work

Terwijl ik dit schrijf is het zondagmiddag en alweer de laaste dag van mijn 2 weekje vakantie. Afgelopen week nog een tijdje aan de proefversie van m’n ondernemersscan zitten werken zodat die morgen naar m’n begeleider van de UT opgestuurd kan worden. Als alles volgens planning gaat ga ik komende week twee markten bezoeken om hier mensen te gaan interviewen. De eerste poging die ik alleen( vanwege ziekte van mijn Malawiaanse collega) deed op de markt hier in de stad om eens met wat mensen te praten over de bank leverde niet veel op. Het verkopen van hun product lukt nog net in het Engels, maar een gesprek voeren over banken….helaas.

Tot zover maar weer, het leventje hier blijft boeiend en leerzaam.

Liefs,

Koen